Regulamin prowadzenia jazd na koniach należących do SJ "Szarża":

ZASADY OGÓLNE

1) Instruktor dyżurny jest gospodarzem ośrodka i opiekunem kursantów. Instruktor ma za zadanie nie tylko profesjonalnie i z zaangażowaniem prowadzić jazdy oraz zapewnić przyjazną atmosferę, ale przede wszystkim odpowiada za konie. Zobowiązany jest zwracać przytomną uwagę na wachtową opiekę nad nimi i porządek w stajni. Ma też zadbać o to, aby jazdy były dla koni nie za ciężkie, niemonotonne i bezpieczne.

2) Obowiązkiem instruktora jest dbałość o dobre imię Stowarzyszenia poprzez kulturalne zachowanie, punktualność, rzetelność w wypełnianiu dzienników i pobieraniu opłat (KP), pomoc w przygotowaniu koni do jazdy, staranne sprawdzenie, czy koń jest dobrze wyczyszczony i osiodłany oraz czy po jeździe sprzęt jest odłożony na miejsce, a koń zadbany zgodnie z przyjętymi wytycznymi, pomoc w przydzielaniu pracy kursantom, zachęcanie do aktywnego włączenia się w życie Szarży.

3) Każdy instruktor prowadzący jazdy na koniach należących do Stowarzyszenia winien posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej. Umowa instruktorska bez numeru polisy jest nieważna.

4) Na koniach Stowarzyszenia jazdy prowadzić mogą wyłącznie instruktorzy dyżurujący w danym semestrze. Uzasadnione odstępstwa od tej reguły wymagają oficjalnej zgody Zarządu.

5) W jazdach mogą uczestniczyć osoby powyżej 14 roku życia, przy czym w przypadku osób niepełnoletnich bezwzględnie wymagana jest pisemna zgoda opiekuna prawnego przedstawiona przed jazdą.

Osoby poniżej 14 roku życia mogą być przyjęte na jazdę jedynie wyjątkowo, gdy na daną godzinę w grafiku nie ma zapisanych osób dorosłych, a instruktor czuje się kompetentny do poprowadzenia jazdy i w ośrodku obecny jest rodzic lub opiekun prawny kursanta.

6) Instruktor jest zobowiązany do dopilnowania, aby każdy kursant, niezależnie od wieku, przystępował do jazdy w stroju zapewniającym minimum bezpieczeństwa (twarde obuwie na płaskiej podeszwie, koniecznie kask lub toczek).

7) Instruktor jest obecny na prowadzonej jeździe od jej początku (od momentu rozdania koni) do końca (do czasu, kiedy po jeździe konie zostaną rozsiodłane i wyczyszczone, bezpiecznie odstawione do boków lub wyprowadzone na padok). Niedozwolone jest zostawianie kursantów na ujeżdżalni bez nadzoru instruktorskiego. Niedopuszczalne jest wysyłanie zastępu samodzielnie poza ujeżdżalnię, przed jazdą czy po jeździe. Instruktor służy pomocą podczas czyszczenia i siodłania koni; informuje, czy dany koń może być czyszczony przy koniowiązie; dopilnowuje, aby po jeździe kursanci zadbali o konie, umyli wędzidła i odłożyli sprzęt na miejsce.

8) Prace dla kursantów po jeździe przydziela instruktor, kierownik stajni lub wachta – lista prac jest na bieżąco aktualizowana i dostępna w Popówku. Kursanci nie wyręczają wacht, lecz wykonują drobne prace na rzecz stajni wyszczególnione na tejże liście.

.

9)Instruktor jest odpowiedzialny za sprzęt jeździecki, który po jeździe powinien znaleźć się w siodlarni w odpowiednim stanie (podciągnięte strzemiona, popręg przerzucony przez siodło, wodze i wytok podpięte na podgardlu, koniecznie umyte wędzidło). Wątpliwości na temat doboru sprzętu do koni lub jego stanu technicznego instruktor jest zobowiązany zapisać w dzienniku końskim.

DBAŁOŚĆ O KONIE

1) Instruktor odpowiedzialny jest za to, żeby kadrze następnego dyżuru nie przekazać koni z uszczerbkiem na zdrowiu, przemęczonych i zniechęconych do pracy. Należy mieć na uwadze ciągłość pracy koni podczas tygodnia przy gospodarowaniu ich energią na poszczególnych jazdach. W dzienniku jazd odnotowujemy, ile jazd dany koń odbył w minionym tygodniu – informacja ta, jak również uwagi dodatkowe po prawej stronie rubryki, mają stanowić wiążące wytyczne dla instruktorów przy rozdawaniu koni.

2) Obowiązuje generalna zasada, że koniowi, któremu przydzieliliśmy ciężkiego jeźdźca, stawiamy lżejsze zadania. W aktualnej stawce koni SJ „Szarża nie ma takich, które bez szwanku dla swojego zdrowia mogą nosić jeźdźców cięższych niż 95 kg. W trosce o nasze konie przyjmujemy zatem limit wagi 95 kg.

3) Instruktor jest zobowiązany przed każdą jazdą sprawdzić, czy wszystkie konie przystępujące do jazdy są dokładnie wyczyszczone (ze szczególnym uwzględnieniem miejsc pod siodłem, popręgiem i ogłowiem) oraz czy siodła i ogłowia są prawidłowo założone.

Korzystamy z kulbak dla koni, którym kulbaki są przydzielone obowiązkowo, ale zaleca się dodatkowo, w miarę dostępności kulbak, siodłać inne konie w kulbaki, zwłaszcza na pierwsze jazdy oraz na jazdy terenowe.

W przypadku spóźnialskich możliwe jest dołączenie do jazdy na ujeżdżalni, pod warunkiem, że kursant przyprowadzi na ujeżdżalnię konia w ręku i zamelduje się u instruktora prowadzącego celem dopuszczenia do jazdy (patrz punkt 3). Na jazdy terenowe spóźnialscy nie są zabierani.

4) Zaleca się wsiadanie ze schodków (lub asystowanie kursantowi przy wsiadaniu na konia z ziemi poprzez obciążenie prawego strzemienia) – chronimy w ten sposób kręgosłupy koni i dajemy wyraz dbałości o ich zdrowie. W przypadku jazdy w teren, instruktor powinien dać w tym względzie dobry przykład również wsiadając z podestu (instruktor wsiada ostatni).

5) W semestrze zimowym dopilnowujemy, aby każdy kursant ogrzał wędzidło przed założeniem koniowi ogłowia. Tłumaczymy, dlaczego jest to konieczne.

6) Przy temperaturze poniżej -15 stopni Celsjusza nie galopujemy ani uporczywie nie kłusujemy ze względu na płuca koni. Zaleca się stosowanie wędzideł gumowych (dopasowanie pożyczonego ogłowia z gumowym wędzidłem sprawdza instruktor).

7) W dzienniku końskim na dole strony, na której dokumentujemy prowadzone przez nas jazdy, wpisujemy niepokojące spostrzeżenia dotyczące kondycji czy zdrowia koni (podejrzenie kulawizny, obolały grzbiet, opoje, rany itd.) – dzięki temu nasze obserwacje nie pójdą na marne, zgodnie z zasadą, ze lepiej zapobiegać niż leczyć.

8) Popręg w boksie dopinamy lekko, aby nie spadło siodło; mocniejsze dociągniecie popręgu następuje przed wsiadaniem a następnie, w miarę potrzeby, już na jeździe.

9) Zwracamy baczną uwagę na to, jak kursanci zapinają nachrapniki i paski podgardlane. Nachrapnik dopinamy przed wsiadaniem. Niewłaściwie dobrany nachrapnik, może obetrzeć konia, dlatego obserwujemy dobór sprzętu, a wątpliwości i postulaty wpisujemy w dzienniku końskim na dole strony. Po zejściu z konia odpinamy nachrapnik, luzujemy popręg, ale na tyle, aby nie spadło siodło i podciągamy strzemiona na puśliskach.

10) Na jazdach, zwłaszcza dla początkujących, zwracamy uwagę, aby kursanci nie łapali równowagi na wodzach. Mogą się trzymać za pasek od wytoka, siodło lub grzywę.

KLASYFIKACJA JAZD I ZASADY ICH PROWADZENIA

1) Pojedyncza jazda trwa 60 minut, od komendy „na koń” do komendy „z koni”. Godzina jazdy określona grafikiem to czas rozdania koni. Jazda powinna zacząć się pół godziny później.

2)Integralną częścią każdej jazdy jest praca w stępie.

3) Naukę galopu można zaczynać dopiero po dostatecznym opanowaniu przez kursanta półsiadu w stępie i kłusie oraz anglezowania w równowadze bez ciągnięcia za wodze. Umiejętności te warto wstępnie utrwalić podczas terenów stępo-kłusowych. Kłus ćwiczebny stosujemy w krótkich odcinkach czasowych. Kursant, który nie opanował na ujeżdżalni półsiadu w galopie, nie powinien uczestniczyć w jeździe terenowej, podczas której przewidywany jest galop. Zalecana jest nauka zagalopowania z półsiadu.

4) Lonża:

1. Długość lonży nie może być mniejsza niż 7 metrów
2. Na lonży koń może chodzić max. 30 minut pod jednym jeźdźcem. W drodze wyjątku, przy dwóch osobach na lonżę czas pracy konia można wydłużyć do 60 minut, w tym praca nie tylko na kole, ale i na prostej.
3. Zmiana kierunku na kole co 10 minut

5)Teren:

1. Teren ma być dla koni przede wszystkim przyjemnym odprężeniem od pracy na maneżu, a nie próbą sił. W terenie, nawet dla zaawansowanych, przede wszystkim stępujemy i kłusujemy.
2. Dbamy o bezpieczeństwo jeźdźców i koni. Obowiązek jazdy w toczku lub kasku jeździeckim dotyczy również instruktora.
3. Kłusowanie i galopowanie po twardej lub kamienistej czy żwirowej nawierzchni jest surowo zabronione.
4. Poziom jazdy winien być dostosowany do najsłabszego jeźdźca i konia o najgorszej kondycji.
5. W jeździe terenowej unikamy galopu w pełnym siadzie i kłusa ćwiczebnego.
6.Kontrolowany galop wyciągnięty - na krótkim odcinku, dostosowany do kondycji najsłabszego konia w stawce, ze sprawdzonymi zaawansowanymi jeźdźcami w zastępie - jest ewentualnie dozwolony raz podczas terenu i tylko gdy podłoże jest bezpieczne (uwaga na błoto, lód, mokrą trawę, korzenie). Surowo zabrania się rozwijania prędkości w galopie, która dla któregokolwiek z koni biorących udział w terenie mogłaby stanowić problem kondycyjny lub spowodować problem zdrowotny.
7. Ostatnie 10 minut terenu to czas na rozstępowanie koni.
8. Każdy opóźniony powrót z terenu powinien bezwzględnie zostać oznaczony w dzienniku.

6) Jazda skokowa:

1. Jazdy skokowe o profilu sportowym nie wchodzą w skład standardowej oferty SJ „Szarża”.
Jazdy przysługujące instruktorowi za sprawowanie dyżuru również podlegają tej regule – instruktor nie ma prawa prowadzić sobie samemu jazdy skokowej (treningowe jazdy skokowe organizowane są w ramach szkoleń proponowanych przez Zarząd).
2. Jazdy skokowe o profilu rekreacyjnym mają na celu przygotowanie jeźdźców do skoków – kawaletki, półsiad i lekki siad, parkur na drągach leżących na ziemi lub kawaletkach, wyczucie odległości mierzonej w foule, wydłużanie i skracanie, najazd i odjazd itd.
3. Jazdę skokową oznaczamy w dzienniku końskim literką S do celów ewidencji pracy każdego konia. Ćwiczenia na kawaletkach nie są traktowane jako jazda skokowa.
4. Skoki ćwiczymy przede wszystkim na niskich krzyżakach, a następnie na stacjonatach do 50 cm. Stopniujemy wymagania w skali całego programu, a nie jednej jazdy. Jeździec może przystąpić do parkuru krzyżakowego, jeśli prawidłowo pokona parkur ćwiczeniowy (drągi na ziemi i drągi na kawaletkach) – liczą się najazdy i równowaga w półsiadzie. Stacjonatę 50 cm instruktor może ustawić dla jeźdźców, którzy w jego ocenie osiągnęli w drodze praktykowania na niższych przeszkodach wystarczający poziom umiejętności do pokonania takiej wysokości w sposób bezpieczny dla siebie i konia (nieszarpanie za wodze, stabilność półsiadu).
5. Mając na względzie zdrowie koni, ograniczamy także ilość oddanych skoków. Obowiązuje zasada oszczędzania sił konia przy maksymalnym skoncentrowaniu się na technice skoku jeźdźca. Technikę skoku wypracowuje się na niskich przeszkodach.

7) Jazda odznakowa:

1. Jazdy odznakowe są organizowane poza grafikiem, z osobno przydzielonymi instruktorami.
2. Na jazdę odznakową można przyjąć maksymalnie 5 kursantów.
3. Osoby przyjęte na jazdę powinny być na poziomie danej odznaki, a na jeździe jedynie ćwiczyć program.
4. Dzień przed egzaminem niedopuszczalne jest prowadzenie jazdy skokowej. Jeżeli to możliwe, konie wyznaczone na egzamin powinny dzień przed nim pójść w teren.

FINANSE:

1) Podstawą dopuszczenia kursanta do jazdy jest zaznaczenie jazdy w dziennikach przed jazdą (w przypadku karnetów – również skreślenie jazdy w karnecie).

2) Za przepracowaną pełną wachtę wachmistrz ma 2 jazdy. Termin odjeżdżenia pierwszej jazdy upływa po tygodniu, a drugiej po dwóch. Wachmistrz nie ma prawa uczestniczyć w jeździe podczas swojej wachty.

3) Wpis musi być każdorazowo oparty na dowodzie wpłaty (KP, karnet, wydruk przelewu). Za przydzielenie konia szarżowego i poprowadzenie na nim jazdy osobie nieposiadającej dowodu wpłaty instruktor jest zobligowany do osobistego uregulowania opłaty za tę jazdę.

4) Jazdy odznakowe są rozliczane według odrębnego cennika, zamieszczonego na stronie www.szarza.pl. Niedopuszczalny jest udział kursanta w jeździe odznakowej w ramach karnetu.

5) Niezaznaczanie jazd w dzienniku jest działaniem na szkodę Stowarzyszenia.

UWAGI KOŃCOWE:

Nieprzestrzeganie niniejszego regulaminu jest podstawą do odebrania instruktorowi części należnych jazd na koniach należących do Stowarzyszenia lub do dyscyplinarnego usunięcia z dyżuru.